Grupa 21 wydawców prasowych, w tym spółki należące do Mukesha Ambaniego i Gautama Adaniego, skierowała do sądu sprawę przeciwko indyjskiej ustawie o ochronie danych osobowych w internecie (Digital Personal Data Protection Act, DPDP). Ich argument jest taki, że prawo to podeptałoby dziennikarstwo śledcze i mogłoby pozwolić rządowi na identyfikowanie źródeł dziennikarskich. Sprawa przybrała od tego czasu nowy obrót, ponieważ rząd podobno zasygnalizował, że media są „nieobjęte” ustawą. Dla każdego, kto śledzi debatę o prywatności źródeł dziennikarskich wobec ustawy DPDP, luka między tymi dwoma stanowiskami jest miejscem, w którym tkwią prawdziwe pytania.

Co wydawcy kwestionują w sądzie

Powodami jest 21 wydawców prasowych — godna uwagi grupa, ponieważ obejmuje spółki należące do dwóch najbardziej znanych indyjskich postaci biznesu. Ich główne roszczenie jest dwojakie. Po pierwsze, ustawa DPDP miałaby szkodzić dziennikarstwu śledczemu. Po drugie, pozwoliłaby rządowi na identyfikowanie osób, które poufnie przekazują reporterom informacje.

To nie jest pierwszy krok prawny w tej sprawie. Sąd Najwyższy wcześniej wydał wezwanie w sprawie skargi Stowarzyszenia Wydawców Wiadomości Cyfrowych (Digital News Publishers Association) przeciwko ustawie i jej przepisom, a także zwrócił się do rządu centralnego o odpowiedź w sprawie obaw prasy. Wyzwanie ze strony 21 wydawców dodaje wagi sporowi, który już znajduje się przed sądami.

Rządowy sygnał, że „media nie są objęte”

Nagłówek The Telegraph India przedstawia stanowisko rządu jako możliwe mrugnięcie okiem: media są „nieobjęte ustawą DPDP”. Gdyby to był oficjalny pogląd rządu, wydawałoby się, że łagodzi to główny niepokój wydawców. Jednak sygnał słowny lub relacjonowany nie jest tym samym co gwarancja prawna.

Na podstawie dostępnych doniesień kilka pytań pozostaje otwartych:

  • Czy „nieobjęte” oznacza pisemne wyłączenie w ustawie lub przepisach, czy tylko interpretację przedstawioną na rozprawie lub w oświadczeniu?
  • Czy miałoby zastosowanie do indywidualnych reporterów freelancerów i niezależnych dziennikarzy, czy tylko do instytucjonalnych wydawców?
  • Czy wiązałoby przyszłe rządy i regulatorów?

Rząd wcześniej oświadczył również, że jest otwarty na uwagi. Nasz wcześniejszy artykuł o otwartości Vaishnawa na uwagi mediów przedstawia deklarowane stanowisko w sprawie obaw prasy. Otwartość na uwagi różni się jednak od skodyfikowanego wyłączenia.

Jak uprawnienia wynikające z ustawy mogłyby ujawnić źródła dziennikarskie

Niepokój wydawców dotyczy dostępu państwa. Prawo o ochronie danych zazwyczaj ogranicza firmy przetwarzające dane osobowe. Problem pojawia się, gdy to samo prawo daje rządowi szerokie uprawnienia do żądania informacji lub do wyłączania własnych agencji z przepisów wiążących wszystkich innych.

Mechanizm, jak opisują go wydawcy, jest prosty. Dziennikarstwo zależy od zbierania informacji osobowych: nazwisk, danych kontaktowych, wiadomości, dokumentów. Jeśli dziennikarz lub redakcja są traktowani jako podmiot przetwarzający dane osobowe, państwo mogłoby w zasadzie wykorzystać uprawnienia wynikające z ustawy do żądania tych informacji. Mogłoby to obejmować materiały wskazujące na poufne źródło.

Należy tu zachować ostrożność. Artykuł źródłowy podaje nam argument wydawców i relacjonowaną odpowiedź rządu, a nie ostateczne orzeczenie w sprawie tego, jak działają te przepisy. Sąd zdecyduje, jak daleko faktycznie sięgają te uprawnienia.

Co to oznacza dla ciebie

Jeśli jesteś dziennikarzem, źródłem lub po prostu osobą, która dzieli się informacjami z reporterami, praktyczna lekcja jest taka, że ochrona prawna i ochrona techniczna to odrębne warstwy. Sprawa sądowa może ostatecznie rozstrzygnąć prawo. Nie zmieni jednak tego, co już jest zapisane w telefonie, na serwerze lub w logu sieciowym dzisiaj.

W kwestii poufności źródeł i anonimowości w internecie rozważ następujące punkty:

  • Minimalizuj to, co jest zbierane. Danych, które nigdy nie zostały zapisane, nie można zażądać. Redakcje mogą przejrzeć, jakie informacje o źródłach przechowują i jak długo.
  • Oddziel tożsamość od kontaktu. Korzystanie z kanałów, które nie wiążą prawdziwej tożsamości źródła z jego wiadomościami, ogranicza to, co jakiekolwiek żądanie mogłoby ujawnić.
  • Zrozum, co VPN robi, a czego nie robi. VPN może ukryć twój adres IP przed odwiedzanymi stronami i chronić ruch w niezaufanych sieciach. Nie powstrzymuje prawnego żądania skierowanego do redakcji lub platformy i nie chroni informacji, które przekazujesz dobrowolnie.
  • Używaj narzędzi z szyfrowaniem end-to-end do wrażliwych rozmów i utrzymuj urządzenia zaktualizowane i zablokowane.
  • Pytaj o przechowywanie. Źródła mogą zapytać organizację medialną, jak przechowuje i chroni ich informacje, zanim je przekażą.

Żaden z tych punktów nie zastępuje zabezpieczeń prawnych, ale ograniczają ekspozycję, dopóki sytuacja prawna jest niejasna.

Najważniejsze wnioski

Spór o kwestię prywatności źródeł dziennikarskich wobec ustawy DPDP wciąż się toczy. Dwudziestu jeden wydawców twierdzi, że prawo zagraża dziennikarstwu śledczemu i poufności źródeł, podczas gdy relacjonowane stanowisko rządu jest takie, że media nie są objęte. Dopóki nie zostanie to uczynione wiążącym lub nie zostanie sprawdzone w sądzie, ostrożność jest uzasadniona.

Aby być na bieżąco, śledź sprawę w miarę jej postępowania w Sądzie Najwyższym wraz z relacjami z petycji DNPA. Aby poznać deklarowane stanowisko rządu w sprawie obaw prasy, przeczytaj nasz raport o otwartości Vaishnawa na uwagi mediów. W międzyczasie traktuj ochronę źródeł jako coś, co wbudowujesz we własne narzędzia i nawyki, a nie coś, co pozostawiasz wyłącznie prawu.